YOL


Hava karanlık, içi de karanlık bir umut almıştı biletini Zübeyde... Kendine güveniyordu ve aradığını bulacaktı; kendini koruyabilirdi; hatta yanında Yasin ve dua kitabı da vardı... bunlar onun kalkanıydı...


Yolculuğunda don gibiydi; tek düşündüğü monoton hayatında bi değişiklik yaşamak ve önemli olduğunu hissetmekti, zira hayatında hiç bu kadar unutulmamış ve yalnız kalmamıştı... Tüm insanları kendi gibi sanıyor ve sadece güvenmek istiyordu bu şehre...


Vapurun çıkardığı köpüklere daldı... başı dönse de kafasını kaldırmadı; soğuğa ve rüzgara dayanırsa sanki yalnızlığı azalacaktı...


Ve yolun sonu geldi... O da ne... tüm umutlrını bağladığı şehir bu muydu... hiç kendine güvenli bir duruşu yoktu; kendini koruyaman bu kalabalık, Zübeyde'yi nasıl korurdu... ''offf naptın sen Zübeyde'' dedi içinden... ama dönüş yoktu; sadece o anı yaşadı ve geçmişine çok kızdı ona neden burada olma ihtiyacını duyurmuştu... Bu bilmediği yerde denize düşmüş ve yılana sarılmıştı...


Yol uzundu, yol çileliydi, yol hiç bitmedi, Zübeyde hiç dönemedi................


(bu bir kısa hikaye denemesidir ve burada yer alan kişi ve kişiler tamamen hayal ürünüdür; telif hakkı ise çalıkuşuna aittir...)

14 yorum:

    "Nereye böyle, Zübeyde?" diyeni olmamışsa, daha çok yollardan geçer Zübeyde, ama varamaz menzile..

    Menzile varamadan dönmek kaybetmişliğini yediremez gururuna da, dönülmez yollarda hep kaybeder Zübeyde.. Bir bilet maliyetine, bir ömür çile..

    Nereden bakarsan bak, ahmâkça..

    -mka-

     

    kimbilir mka kaç zübeyde...
    bari zararın neresinden dönsen kar diyebilse...

    ne güzel anlattın şu anafikri çoook teşekkürler...

     

    Deneme mi?Deneme bence yaz bizde okuyalım:)

     

    inşallah yazmaya çalışıcam; haydi bismillah dedim bakalım bgn...
    teşekkürler...
    sevgiler...

     

    nice photo!

     

    thanks a lot Erisya...

     

    canımcım çok güzel olmuş....bir de blogumda bir armağan var senin için :) sevgiler

     

    hediyemi aldım ve çok mutlu oldum... sağolasın zahircan...

     
    On 11 Şubat 2009 12:31 jade dedi ki...

    çooook beğendim, eline sağlık, durma devam.

     

    Çok hoş olmuş canım öykün.Ama Zübeydenin bundan sonraki hayatını muallakta bırakmayalım.devamı gelsin bu öykünün de.Yüreğine,ellerine sağlık.Canım bu arada mimledim seni.cevaplarsan sevinirim.çok Öpüyorum.sevgiler.

     

    bir kitap yazsan bence ..böyle hikayelerin birleştiğigüzel bir kitap ..devam et ..

     

    çok teşekkür ederim jade...

     

    mehtaptım bunu değerlendirmeye çalışacağım canımm çok saol...

     

    pinokyo örgü; çok saol... çok gururlandım ... inşallah ilk kez yazdımmm... umarım devamı gelir..

     

Blogger Templates by Blog Forum