yalaaaaaaan


Bazen diyorum ki neden bu kadar safım... Hemen inanıyorum insanlara, beni kandırmak çok kolay, "kafasına vur ekmeğini al" cinsindenim.. Ben böyle olmaya devam ededurdukça ; daha çok üzülürüm...


Yine üzüldüm, bazen en yakınlarım; bazen öğrencilerim yüzüme baka baka yalan söylüyorlar... İnsanlar çeşitli sebeplerden yalan söyler; bazen karşı tarafı incitmemek için; bazen çok zor durumda kalıp, işin içinden çıkabilmek için; bazen ki bu en kötüsü, kıskançlıktan... her ne olursa olsun; bu yalanlar bir gün ortaya çıkıyor... ee malum iki kişinin bildiği sır değildir; taraflardan birileri çenelerini tutamayıp, lafın çıktığı şahıstan ulaştığı şahsa kadar aynen ya da katmerli bir şekilde iletiyor. Nasıl olurdu acaba; herkes gerçek hislerini karşı tarafla paylaşsa; ama aracısız :)...


Zor bir durum tabiki yüzleşmek... Yine de sessiz kalmayı tercih ettim...En ufak tartışma ortamına bile girmek istemiyorum; yıpranıyorum... Bu durumdan elbet yine dersler çıkardım...

ELEŞTİRİ


Eleştiriye ne kadar açığız? Buna özeleştiri ve kendi eleştirini duymak da dahil.


Bence özeleştiri sanki biraz daha kolay, hatanı anlayıp kendini haksız görebilmen biraz daha dayanılabilir; ancak eleştiri ortamını hazırlayıp da bu eleştirileri dinlerken kendinizi bir düşünün... Ne hissedersiniz? Duymak istemediğiniz ; aslında sizin de farkında olduğunuz şeyleri karşı taraftan dinlerken , o sizi yerden yere vururken ama kibar bir dille, çektiğiniz ızdırap mı, kabul mü? Hani size hakaret etse karşılığını verirsiniz, işin kötüsü eleştirilmeyi siz istediniz...


Kabullenmek ne kadar zor değil mi başkasından duyduğunuz hatanızı... Siz hatanızı farketseniz, ve düzeltmeye çalışsanız, öyle gurur duyarsınız ki kendinizle; çünkü bunun kişisel gelişimde önemli bir adım olduğunu bilirsiniz. Ama "Bir başkası tarafından eleştirilmeye hazırım" derken kendinize öyle güvenir ve kendinizi öyle mükemmel sanırsınız ki, hatanızı anlarken bile gururdan yine kendinize kızar, "niye ben daha önce düşünemedim" dersiniz... ve ister istemez sizi eleştiren kişiye tuhaf duygular beslersiniz ve bunlar hiç de iyi niyetli hisler değildir.


Aslında olayı çok da abartıp dramatize etmenin mantığı yok, eleştiri duymaya dayanamıyor ama duymak da gerekli diyorsanız, içiniz acıya acıya dinleyin, hemen savunma moduna girmeyin; karşı tarafın cevabı şipşak gelir, "eEleştirilmek istemiyorsan niye fikrimi soruyorsun?" ve haklıdır karşı taraf... ee sonra... Sonra midenizin acısı geçince "İnsanoğluyuz herkes hata yapar, elimden gelenler nedir, gelmeyenler nedir bu durumu düzeltme adına" diye bir düşünün. Hemen karamsar olup da oldu bittiye getirmeyin. Ya da hiç eleştiri ortamı oluşturmayın... Mide sancınızla alakalı. :)

Blogger Templates by Blog Forum