Hüzünlü Sevinç...


En sevinçli anımda bir anda hüzünlendim... Yazmayacaktım ama yazdım...


Bu gün bir yaş daha büyüdüğümü anladım... Büyürken küçüldüğümü, küçülürken küçültenleri hatırladım... Nereden nereye dedim... Sonra affettiklerimi ve affedemediklerimi hatırladım... Sonra eskilere baktım... Sonra daha da eskilere baktım... "Vay be" dedim... "Gözümdeki çizgilere bak", onlar arttıkça büyüdüm, büyüdükçe küçüldüm... ve güçlendim üzülerek çizgilere...


Bir ses umut verdi, iç çekerken ben... "Senin de"... dedi ve sıraladı, sağolsun gülümsetti... Dedim ki ben de "çizgilerim de güzel, ben de"


Yazmayacaktım bugün ama hüzünlendim, affettiklerime ve affedemediklerime ama bir gün affedeceklerime... belki bir gün dedim ve boşverdim... ve yazdım...

2 yorum:

    kimi zaman da boşvermek gerek aynen böyle içimizdekileri içimizden söküp atmak gerek...

     

    ne güzel dedin... :)

     

Blogger Templates by Blog Forum