ÇALIKUŞU,flame

Doğu'nun narin gülüydün ASYAM... öyle nazlı, öyle saf , öyle hassas... kışlar soldurdu seni, hep kıskanılan oldun; ama sen yine güldün yine inandın, su buldun ,şifa dedin canlandın.... sonra büyüdün, seni görenler hep koparmak istedi, ama gizli bir güç korudu seni, kalbindeki iyilik ve saflıktan...

Sonra sen de sevdin, ve ilk kez böylece tanıştın kötülükle... sevdikçe yaprakların döküldü, eski güzelliğini kaybettin... açılmış gül idin, süzüldün soldun...yaşıyordun tıpkı yaşamıyormuş gibi... var ile yok arasındaydın... artık sevmeyeceğim dedin, acı tecrübenin hissi ile...

ve sevmedin... ama gün geldi ki seni en çok seveni kaybettin... bir boşluğa düştün, sana ilk su verene kandın... ama çok yanıldın.... bu sevgi değildi ki... tutunacak dal idi... ve evet tutundun, hayata döndün ama sen hayata dönünce o gitti, çünkü gerçek değildi...o  hem seni kurtardı hem de kendini... sonra vakti gelince de gitti... sen yine sevdin ama yine bittin... yalan sevdanın sevdası gitti kaldı yalanı... yatsıya kadar vaktin kaldı...

ve keşke dedin... "keşke sevmeseydim", bir da ha dünyaya gelsen, bir daha sevmezdin...

sevme ASYAM... sevil de sevme...